IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen    

Deel | 
 

 Our minds are troubled by the emptiness

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Maybel

avatar

Geslacht Pokémon : Vrouw Aantal berichten : 61
Poké-points : 32

Pokémon Profiel
Leeftijd: » 10 maanden «
Level: » Level 10 «
Partner: » And if you're in love, then you are the lucky one, 'cause most of us are bitter over someone. «

BerichtOnderwerp: Our minds are troubled by the emptiness   za nov 15, 2014 11:08 pm


Stil keek de jonge Eevee naar het stromende water voor haar. Ze luisterde naar het geruis, hoe hat langs de randen raasde en kolkte. Ze knipperde even met haar ogen waarna ze haar pluizige staart om haar heen sloeg en met een bedroefde blik stroomopwaarts keek. Het was alweer zo lang geleden, de vraag was natuurlijk of ze nog leefden. Ze slikten en legde haar oren in haar nek, bang, onzeker, maar vooral bezorgd. ze sloot haar ogen en voelde hoe tranen drukten tegen haar oogleden. Een zacht gesnik ontglipte haar mond, maar ergens lukte het haar de tranen door te slikken, door te bijten en sterk te blijven, voor haarzelf, de enige waar ze nog trots voor kon dragen. Ze slikte even en opende haar amberkleurige ogen waarna ze overeind kwam en nogmaals een blik legde op het kabbelende water. Het was echt een rustgevend gevoel, dit was een plek van stilte en rust en niemand of niks zou het echt kunnen verstoren, althans dat dacht ze toch. Maybel, dat was haar naam en verloren dat was ze. Ze liet even haar oogleden wat over haar oogjes zaken en ze zuchtte, waarna ze een stap vooruit deed langs de oever van de rivier. Ze besloot maar stroomafwaarts te gaan, aangezien ze dan misschien bij de voet van de berg zou komen en verder zou kunnen gaan. Haar doel was simpel, veilig zijn. Iets dat haar al meerdere keren was mislukt. Maar deze keer wilde ze gewoon dat het lukte, want dat moest gewoon. Er waren er al genoeg die er voor haar waren verdwenen en... Ze wilde niet dat er nog iemand zou aan gaan lijden. De kans dat dat zo was, was groot, en zeker wanneer ze iemand zou tegen komen. Want het enige dat ze blijkbaar kon was pijnigen, andere in gevaar brengen. Het tijdperk van hard zijn was aangebroken. Dat was tenminste een iets dat ze zeker wist.

{& Azula}
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azula
Guildmaster
avatar

Geslacht Pokémon : Vrouw Aantal berichten : 179
Poké-points : 41

Pokémon Profiel
Leeftijd: 23 maanden ღ
Level: Level 21 ღ
Partner: You're unforgiven too ღ

BerichtOnderwerp: Re: Our minds are troubled by the emptiness   zo nov 16, 2014 11:15 am

Sick and tired, i stand alone

Het was donker in de grot. Het enige wat je hoorde waren de pootstappen van de Vaporeon, maar het geluid van het kolkende water overheerste. Deze rivier stroomde verschrikkelijk snel door de bergen heen. Je kon er amper in zwemmen. De blauwe pokémon keek eventjes stilletjes naar het water, wat hard tegen de oevers klotste, waardoor er enkele druppels in de lange staartvin van de Vaporeon viel. Ze schudde deze uit, waardoor er weer enkele druppels terug in de rivier vielen. Een diepe zucht verliet haar bek, om vervolgens weer verder te lopen. Haar blauwe poten voelden als steen aan, in deze ondergrondse kou. In het begin beginnen je poten altijd te gloeien, dat was eigenlijk al pijnlijk, maat het gevoel dat je geen gevoel in je poten had, was nog vreemder, als je gewend was dat je poten elk kleine plukje gras, stuk voor stuk, aanvoelde. Ze zuchtte opnieuw en maakte zich wat langer, om goed om zich heen te kijken. Wat deed ze hier? Waarom was ze hier? Vaak stelde de pokémon zichzelf die vragen, als ze weer eens in een of andere onbekende plek beland was. En toch, soms vond ze er interessante dingen, soms was het juist heel handig dat ze naar dat gebied gegaan was. Ze vroeg zich af, of dat vandaag ook het geval was.
Algauw drong er een wel heel erg bekende geur haar neus binnen, maar ze wilde en durfde haar neus niet te geloven. Een schok ging door de pokémon heen, toen ze besefte wie zich hier misschien bevond. Nee, dat kan niet Azula, dat is geen mogelijkheid. Toch, de pokémon voelde pijn. Ze had altijd gedacht dat ze dood was. Net als haar ouders. Zouden die dan ook nog leven? Kan dat? Of is dit allemaal één grote hallucinatie? Ze keek eventjes naar de grond. Waar was haar brein mee bezig? De pokémon schudde haar kop, hopend dat de bekende geur uit haar neus verdween, maar het lukte niet. Was ze dan echt hier..? Ze zwiepte eventjes met haar staart en zette haar reis voort, hoe graag ze zich ook om wilde draaien en weg wilde rennen, maar dat zou alleen maar slecht zijn voor haar. Dan zou ze haar angsten ontvluchten en ze had altijd geleerd er mee om te gaan. De pokémon keek eventjes rond. Er zat een kleine schim aan de oever van de rivier. Ze haalde eventjes diep adem. Zou ze er naar toe gaan? Zou ze het werkelijk doen? Of was het handiger dat ze dit liet rusten? Toch, haar nieuwsgierigheid overwon, waardoor ze naar de pokémon toe liep. Ze slikte eventjes. “May..?”
JACKLES ♥

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Maybel

avatar

Geslacht Pokémon : Vrouw Aantal berichten : 61
Poké-points : 32

Pokémon Profiel
Leeftijd: » 10 maanden «
Level: » Level 10 «
Partner: » And if you're in love, then you are the lucky one, 'cause most of us are bitter over someone. «

BerichtOnderwerp: Re: Our minds are troubled by the emptiness   zo nov 16, 2014 8:23 pm

Het zachte getik van nagels die over de grond gleden, trok haar aandacht. Ze hield halt en keek om, maar kon de glijdende schaduw niet zo goed zien in het donker, dus merkte ze deze dan ook niet op. Ze liet haar bruine ogen over de grot glijden maar nog steeds vond ze niks. Toen ze opeens beweging zag, slikte ze even en plooide ze ietwat snel haar oortjes in haar nek bij het zien van de sterke Vapereon. Ze wist dat sterkere Pokémon soms agressief konden zijn, zou deze een uitzondering zijn? Toen een beetje licht op de schubben van de Water Type viel, zag ze hoe een beetje water glinsterde op haar pels, schubben... War was het eigenlijk? Ze keek even naar de Pokémon en knipperde toen met haar ogen waarna ze haar oren wat naar voren bracht toen deze nog dichter kwam en haar ook opmerkte. ze slikte even onzeker, maar besloot dan toch uiteindelijk te blijven staan en niks te doen, enkel te kijken. “May..?” Ze verstijfde lichtjes bij het horen van haar koosnaampje. Maar snel schudde de Eevee haar kopje en sloeg ze alle gedachten uit zich. Ze kende niet eens een Vapereon! Ze zette daarom een stap naar achter, zeker blik in haar ogen, ookal was er zeer veel onzekerheid in haar houding te zien. Maar een woord, een zin, dat kon ze niet uitbrengen, want ze wist niks te zeggen, wat moest ze zeggen? Ze was letterlijk geschokt.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azula
Guildmaster
avatar

Geslacht Pokémon : Vrouw Aantal berichten : 179
Poké-points : 41

Pokémon Profiel
Leeftijd: 23 maanden ღ
Level: Level 21 ღ
Partner: You're unforgiven too ღ

BerichtOnderwerp: Re: Our minds are troubled by the emptiness   zo nov 16, 2014 9:52 pm

Sick and tired, i stand alone

Het was echt de geur van haar zusje geweest. Echt waar. Maar de Eevee keek zo verbaasd, dat Azula het opgegeven had. Dit was dan vast niet haar zusje. Of ze had een hersenschudding of zo en wist haar naam niet meer. Kon ook. De Eevee leek geschrokken en toen de Vaporeon haar nam gezegd had, schudde ze haar hoofd. Wacht. Was dit niet May? Nu werden ook de ogen van de pokémon groter en keek ze fronsend naar de grond. “Oh, oeps..” mompelde ze zachtjes en ze zuchtte eventjes. Deze Eevee was wel echt heel bang zeg. Zo een monster was ze toch ook weer niet? “Ik dacht dat je mijn zusje was, Maybel, maar blijkbaar niet,” sprak ze vervolgens, met een kleine zucht, eigenlijk wel opgelucht. Het was dus niet haar zus. Dan zat ze ook weer met één probleem minder, hoe erg ze haar familie ook miste. Ze kon dat momenteel niet gebruiken, ze had al zo veel aan haar hoofd. Ze beet eventjes op haar lip en draaide haar hoofd weg van de eevee. “Mijn naam is Azula,” sprak ze toen, met een nog steeds ietwat beschaamde toon in haar stem. Dat was echt awkward. Ze had de jonge pokémon dus aangezien voor haar zusje. Haar brein flipte hem echt. De blauwe waterpokémon ging eventjes zitten en keek naar het water. Ze had echt zin om in het water te springen en voor eventjes te verdwijnen, want dit vond ze wel echt beschamend.
JACKLES ♥

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Maybel

avatar

Geslacht Pokémon : Vrouw Aantal berichten : 61
Poké-points : 32

Pokémon Profiel
Leeftijd: » 10 maanden «
Level: » Level 10 «
Partner: » And if you're in love, then you are the lucky one, 'cause most of us are bitter over someone. «

BerichtOnderwerp: Re: Our minds are troubled by the emptiness   ma nov 17, 2014 8:19 pm

Na enkele tellen, keek de water Pokémon met schuddende kop naar de grond. Maybel keek even naar haar, voordat ze haar blik afwende en even naar het kabbelende water keek. “Oh, oeps..” Zei haar gezelschap en ze keek even op. “Ik dacht dat je mijn zusje was, Maybel, maar blijkbaar niet,” De Eevee verstijfde lichtjes bij het horen van haar naam en opende haar ogen nog verder van ongeloof. Lichte angst was erin te lezen, maar ook een gemengd gevoel van geluk, ookal wilde ze het niet echt gaan geloven. Ze slikte even plooide haar oren in haar nek en waagde een pootje op te tillen om deze voorzichtig naar voren te zetten, zodat ze zich wat kon uitstrekken om te kijken naar de Vapereon, die nog steeds op een redelijke afstand van haar stond. “Mijn naam is Azula,” Ze hapte naar adem, haar ogen -die niet groter konden worden- staarden verbaasd naar de blauwe Pokémon terwijl tranen prikten in haar amberkleurige oogjes. Na enkele tellen knipperde ze even, waardoor een traan uit haar ooghoek gleed en aan haar haren bleef kleven. "Mijn naam is..." Ze werd even stil en knipperde waarna ze even snikte en een trillende lach op haar lipjes bracht. "Maybel," zei ze zachtjes. Ze zette nog een stap naar voren, bekeek haar nog eens goed, maar kon haarzelf niet langer onder bedwang houden en liep op de blauwe, grote Pokémon af. Ze duwde haar kopje tegen de schubben aan en begon luid te huilen. "Ik heb je zo gemist," snikte ze luid tussen haar tranen door.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Azula
Guildmaster
avatar

Geslacht Pokémon : Vrouw Aantal berichten : 179
Poké-points : 41

Pokémon Profiel
Leeftijd: 23 maanden ღ
Level: Level 21 ღ
Partner: You're unforgiven too ღ

BerichtOnderwerp: Re: Our minds are troubled by the emptiness   zo nov 23, 2014 10:41 am

Sick and tired, i stand alone

Het was echt een heel bizar moment. Had ze nou werkelijk gedacht dat deze Eevee haar zusje was? Oh, dat was slecht, heel erg slecht. Ze wist gewoon niet, wie nou eigenlijk haar zusje was. Herkende ze de geur niet meer? Wat was er nou aan de hand met haar? Haar brein wilde eigenlijk ook niet meewerken.
Ze keek met haar donkerblauwe ogen naar de Eevee, die nog altijd een geschockeerde uitdrukking op haar gelaat droeg. Toen ze had gezegd dat ze Azula heette, keek de Eevee heel erg verbaasd, alsof er een spook achter haar stond, maar haar ogen vulde zich met tranen. Was dit dan toch.. Maybel? Of ze jankte gewoon snel, kon ook. "Mijn naam is…” eventjes bleef de Eevee stil. Azula wachtte af, maar zag een glimlach op het gelaat van de pokémon, een die ze toch wel erg goed herkende. "Maybel,” de stem van de pokémon stierf wat af. Azula’s ogen werden ook groter. Echt gewoon heel erg groot. Bedoelde ze dat.. Dat haar zusje… nog leefde? Haar mond viel gewoon letterlijk open. De kleine Eevee kwam dichterbij en duwde haar kop tegen de blauwe huid van de Vaporeon. "Ik heb je zo gemist," sprak deze snikkend en Azula beet op haar lip. Sterk zijn.. Ze sloeg haar staart om de pokémon. “Ik jou ook,” mompelde ze toen zachtjes, haar stem zat vol verdriet. Ze slikte eventjes. Hoe kon dit? De pokémon ging zitten en keek naar beneden, terwijl haar staart nog altijd op de rug van de Eevee lag. “H-hoe ben je terug gekomen?” vroeg de Vaporeon toen, op een stotterende toon, waarna ze opnieuw slikte. Maar ze kon zichzelf niet meer inhouden en enkele tranen gleden over haar wang. Wow, dit had ze niet aan zien komen.
JACKLES ♥

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Our minds are troubled by the emptiness   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Our minds are troubled by the emptiness

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pokemon Mystery World :: Dungeons :: Mt. Darkfall-